Ten skarb także jest zielony i jeśli ktoś myśli, że to Park Miejski to jest blisko, bo podobnie jak zielone odcienie malachitu, szmaragdów czy szafirów tak też mieni się Lasek Złotoryjski. Mini się piękną i wspaniałą przyrodą w najróżniejszych odcieniach.
Specjalny raport właśnie na temat tego skarbu po wielu monitach i interwencjach radnego Adama Wierzbickiego [na naszym zdjęciu] przygotowano na zlecenie władze Legnicy. A z dokumentu wynika, że było to opłacalne przedsięwzięcie, które wróży Legnicy na przyszłość ekologicznie i turystycznie.
Wystarczy bowiem krótki przegląd dokumentu, aby się o tym przekonać.
Jak czytamy w opracowaniu: „Lasek Złotoryjski w Legnicy jest jednym z najważniejszych elementów miejskiego systemu zieleni. Położony w południowo zachodniej części miasta, w rejonie dzielnicy Tarninów, pełni funkcje ekologiczne, rekreacyjne i krajobrazowe. Teren o powierzchni około 46 ha stanowi zielony klin w strukturze zurbanizowanej, łącząc przestrzenie przyrodnicze z centrum miasta.”
Eksperci – m.in. dendrolodzy – wzięli pod lupę ponad pięćset drzew, choć jest ich tam oczywiście znacznie więcej.
Warto podkreślić, że dokument ma charakter planistyczno-przyrodniczym oraz strategiczny i może być podstawą do tworzenia decyzji inwestycyjnych, a także stanowić podstawę metod ochrony wartości przyrodniczych i krajobrazowych Lasku Złotoryjskiego.
Tym bardziej, że to już historyczny park leśny, gdzie zachował się układ polan, alei parkowych, osi widokowych, starodrzewów i stawów tzw. „Glinek”, które są swego rodzaju obiektem ekologicznym, a wręcz jak podkreślają eksperci buforem klimatycznym miasta. Ciągle są tam aleje spacerowe, które mają nawet swoje nazwy.
Jak zaznaczyli eksperci: „Lasek Złotoryjski jest obszarem o wysokiej wartości przyrodniczej. Dominuje drzewostan liściasty z przewagą klonu pospolitego, klonu jawora, buka zwyczajnego, dębu szypułkowego, lipy drobnolistnej, grabu pospolitego, kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej i dębu czerwonego. Warstwa drzew osiąga do 25–30 m wysokości, a podszyt tworzą między innymi: grab, leszczyna, trzmielina, śnieguliczka, bez czarny, samosiewy klonu pospolitego. Występują tu siedliska grądowe i łęgowe. Obecność martwego drewna i drzew dziuplastych zwiększa bioróżnorodność. Wschodnia część Lasku Złotoryjskiego, obejmująca zbiorniki wodne z otaczającą roślinnością od 2000 r. jest prawnie chroniona w formie użytku ekologicznego.”
Dlatego nie można przeceniać jego wartości przyrodniczych bądź ekologicznych: „Lasek pełni funkcję korytarza ekologicznego łączącego centrum miasta z doliną rzeki Kaczawy. Ma znaczenie w wymianie mas powietrza, regulacji mikroklimatu, retencji wód opadowych i ograniczaniu efektu miejskiej wyspy ciepła. Jest ważnym elementem sieci błękitno zielonej infrastruktury Legnicy.”
Zaś za szczególny na tym obszarze można potraktować użytek ekologiczny o nazwie formalnej – „Glinki w Lasku Złotoryjskim”. Jak wynika z dokumentu: „Zlokalizowany jest w obrębie ewidencyjnym Glinki, działki Gminy Legnica oznaczone numerem geodezyjnym: 8/3 i 15/11. Jego powierzchnia wynosi: 7,56 ha. Data ustanowienia: 4 maja 2000 roku. Teren chroniony obejmuje dwa śródleśne zbiorniki wodne, dawne wyrobiska gliny (tzw. Glinki), wraz z otaczającą je roślinnością szuwarową i łąkową. Celem jest ochrona ekosystemu wodnego i błotnego z typową dla nich roślinnością. Użytek stanowi siedlisko dla dzikich zwierząt. Jest to miejsce bytowania gatunków, takich jak: borsuki, lisy, sarny, zające oraz różnych gatunków ptaków. Otaczająca je roślinność szuwarowa i łąkowa chroni ekosystem wodny.”
Ale Lasek Złotoryjski to również obszar, gdzie znajdują się pomniki przyrody, ale także wiele innych wspaniałych gatunków drzew, by wymienić tylko: Buk pospolity Fagus sylvatica, Dąb szypułkowy Quercus robur, Dąb czerwony Quercus rubra, Grusza pospolita Pyruscommunis, Jesion wyniosły Fraxinus excelsior, Kasztanowiec zwyczajny Aesculus hippocastanum, Klon jawor Acer pseudoplatanus, Klon pospolity Acer platanoides, Lipa drobnolistna Tilia cordata, Modrzew europejski Larix decidua, Robinia akacjowa Robinia pseudoacacia, Topola czarna Populus nigra.
Być może do najważniejszych elementów opracowania należy zidentyfikowanie kilkudziesięciu pomników przyrody: „W granicach opracowania zinwentaryzowano ponad 500 sztuk drzew i aż 76 egzemplarzy przekracza minimalne obwody pni kwalifikujące do formy „pomnik przyrody”, co potwierdza długowieczny charakter kompozycji oraz rangę dawnych założeń alejowych i osi widokowych jako nośników pamięci miejsca. Taki profil wiekowy i historyczny uzasadnia selekcję kandydatów na pomniki przyrody w oparciu o kryteria łączące imponujące rozmiary i wiek z autentycznością kompozycji, ciągłością historii użytkowania oraz obecnością mikrohabitatów świadczących o dojrzałości ekosystemu. Po wykonaniu wycinkowej inwentaryzacji dendrologicznej, ustalono że w obiekcie istnieje duży potencjał do wytypowania okazów dendrologicznych do objęcia ochroną prawną w formie pomników przyrody.”
MK, Fot. Dziennik Legnicki